Copyright © 2025 Dawid Dyrcz, Norbert Góra, Michał Górzyna, Jarosław Klonowski, Aleksandra Knap, Kazimierz Kyrcz Jr, Grzegorz Kałużny, Małgorzata Lewandowska, Krzysztof Maciejewski, Kornel Mikołajczyk, Jarosław Adam Pankowski, D.A.Recki, Łukasz Rzadkowski, Krzysztof Szabla, Hubert Wojciechowski, Flora Woźnica, Marcin Zwoleń, Carlton Mellick III

Pomysł i wybór tekstów: Dariusz Frenki

Korekta: Agata Jackiewicz (wypisz-wymaluj.eu)

Projekty graficzne: Paweł Jackiewicz (niemamweny.eu)

Skład, łamanie i przygotowanie do druku oraz wersja elektroniczna: Agata i Paweł Jackiewicz

Ilustracje do opowiadań: Maciej Hałuszka

Uwaga: treść może zawierać ślady absurdu, grozy i obłędu.

Wszystkie historie zawarte w tym zbiorze są fikcją. Przynajmniej oficjalnie.

Jeśli w którymkolwiek bohaterze dostrzegasz siebie, to...

Gratulacje, jesteś wyjątkowy.

Serio, rozważ konsultację z kimś w białym kitlu. Bo choć świat może być dziwny, to my przekręcamy gałkę absurdu na „11”.

Czytasz na własną odpowiedzialność.

My już dawno straciliśmy kontakt z rzeczywistością.

Trzebinia, Gliwice 2025

SPIS TREŚCI

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Wstęp

100 Odrzutów Rzeczywistości

Dawid Dyrcz: Ostatni Ikar

Norbert Góra: Fachowiec na zawołanie

Michał Górzyna: Mikołajki

Jarosław Klonowski: Pan Bizarro

Aleksandra Knap: Moja skórka - mój wybór

Kazimierz Kyrcz Jr: W jak wyciszenie

Grzegorz Kałużny: Wyznania rozmiaru buta

Małgorzata Lewandowska: Chwila

Krzysztof Maciejewski: Lustro

Kornel Mikołajczyk: Bloktektyw

Jarosław Adam Pankowski: Wspomnienie

D.A.Recki: Zupa z ludzi

Łukasz Rzadkowski: Kwiat

Krzysztof Szabla: MÓZG!

Hubert Wojciechowski: Żywot jętki jednodniówki

Flora Woźnica: Słomiany zapał

Marcin Zwoleń: NAJEM

200 Stopni Absurdu

Dawid Dyrcz: Nowy lokator

Norbert Góra: Twój kandydat - Paweł Żubr

Michał Górzyna: Gitarzysta

Jarosław Klonowski: Audycje radiowe

Aleksandra Knap: Kij jako najczęstsza przyczyna bólu dupy

Kazimierz Kyrcz Jr: Pokaż, co potrafisz

Grzegorz Kałużny: Hak na marzenia

Małgorzata Lewandowska: Dwieście słów obrony

Krzysztof Maciejewski: Na zagięciu twojej strony

Kornel Mikołajczyk: Smarkuszek

Jarosław Adam Pankowski: Koszmarołap spod Radomia

D.A.Recki: Pasterz Much

Łukasz Rzadkowski: Ludziokalipsa

Krzysztof Szabla: Trzej starcy

Hubert Wojciechowski: Składka zdrowotna

Flora Woźnica: Podarunek

Marcin Zwoleń: G.U:Z!

Gość specjny

Carlton Mellick III: GRAYLAND (Szara Strefa)

Program BizarroCon 6 września 2025

Galeria

Rozstania nadszedł czas... ale to nie koniec naszej podróży

paskudZin - nieregularnik Niedobrych Literek

Agata i Paweł Jackiewicz: Po słowach, czyli techniczni mają głos

Okładka tył

WSTĘP

Witajcie w zakamarkach języka, gdzie słowa przestają być tylko nośnikami znaczeń, a stają się potworami, które gryzą, ślinią się i tańczą na granicy rozsądku. Ten tomik to zbiór krótkich eksplozji – od setek świstów na sto słów po dwusetkowe huragany, które uderzają prosto w trzewia. To opowiadania szybkie jak błyskawica i ostre jak brzytwa, które nie proszą o uwagę – one jej wymagają.

Przygotujcie się na podróż przez surrealne bagno absurdu, gęste lasy dziwactwa i pulsujące miasta chaosu, gdzie nic nie jest takie, jak się wydaje, a wszystko może się skończyć śmiechem, drwiną lub krwią. To świat, w którym krótkie formy literackie pokazują, jak wiele można zmieścić w paru słowach: ból, radość, grozę i groteskę.

Jest również wisienka na bizarro torcie: mamy zaszczyt gościć w naszych stronach samego Carltona Mellicka III, który specjalnie do tego zina podarował nam swoją krótką, dziką i zupełnie niesamowitą opowieść. Jego udział jest dla nas nie tylko ogromnym wyróżnieniem, ale i dowodem, że bizarro nie zna granic – ani formy, ani wyobraźni.

Dla wylania sentymentalnej łzy wspomnień chcemy przenieść się do piątej edycji BizarroConu i wspólnie z Wami jeszcze raz zatopić się w obłędach absurdu, powstałego w świetnym towarzystwie.

Zanurzcie się więc w tym mikrokosmosie, nie bójcie się rozkręcić wyobraźni i… nie zapomnijcie się dziwić.

Dawid Dyrcz

Ostatni Ikar

Leżę na dachu dwudziestopiętrowego kociego drapaka, wyjąc z bólu, i czekam na ekipę ratunkową. Podczas mijania mamuta straciłem ogon wraz z łapami, uciętymi przez płaty jego wirnika. Widziałem w telewizji, że samo machanie uszami nie wystarczy im do latania, ale pierwszy raz miałem okazję zobaczyć to na żywo. Och, ta psia ciekawość. Mogłem nie podlatywać tak blisko. Koty na pewno podniosą mi ubezpieczenie, doliczając za ściągnięcie z drapaka. Ogon i łapy, jak to u psów, odrosną. Najgorsze, że nie dotarłem przez to na imprezę u Diddy’ego. W sumie to i tak bez znaczenia, za tydzień na miasto spadnie gałka lodów.

Norbert Góra

Fachowiec na zawołanie

Świat stanął na głowie. Drugi tydzień poszukiwania ekipy wykończeniowej, bez efektu. Może za pół roku. Nie wcześniej niż za rok. Panie, upadłeś na banie? Pięćdziesiąt telefonów, zero opcji. To znaczy, ostatnia rozmowa dawała mi jeszcze nadzieję. Fachowiec miał się pojawić dosłownie za moment. Gotowy do pracy! Chyba przywołałem go myślami. Otworzyłem drzwi zanim zdążył zapukać i wtedy krzyknąłem ze strachu. U progu stał pokryty czarnymi cętkami pawian w odblaskowych, jaskrawozielonych ogrodniczkach.

– Zdzisiek jestem – przedstawił się i wyciągnął przed siebie włochatą łapę. – Usługi budowlane „Góry, Łąki i Lasy, nie zdzieramy ludzi z kasy”.

Karol Darwin zapewne przewróciłby się teraz w grobie.

Michał Górzyna

Mikołajki

Jacek był 40-letnim singlem. Nie lubił wychodzić ze swojego pokoju. Większość czasu spędzał przed ekranem komputera, grając w gry lub oglądając seriale i filmy. Matka czasem narzekała, że powinien znaleźć sobie jakąś pracę, ale poza tym opiekowała się jedynakiem, zapewniając mu wikt i opierunek. Zbliżał się 6 grudnia. Od jakiegoś czasu w umyśle mężczyzny kiełkował pewien plan. Zamierzał zabić Świętego Mikołaja! Leżał na łóżku, udając, że śpi. Gdy ofiara weszła przez okno, zaatakował ją bejsbolem. Starzec uchylił się i złapał go za gardło.

– Mikołaju, nie rób mi krzywdy – wycharczał mężczyzna.

– Jestem Dziadek Mróz! – zaskrzeczał przybysz, wbijając palce w gałki mężczyzny.

Jarosław Klonowski

Pan Bizarro

I wtedy zobaczyłem pana Bizarro. Łysy jak zawsze, z wodnistymi, błękitnymi oczami w okrągłej twarzy albinosa. Reszta była szczupłą, czarną plamą munduru południowoamerykańskiego dyktatora.

– Cześć, Jarek – wypowiedział swoim łagodnym głosem, uśmiechając się do mnie bladymi ustami, w których mignęły na moment drobne jak u dziecka zęby.

– Kazek? Czemu po prostu nie podałeś adresu, jak co roku?

– W tym roku Bizarrocon jest w nowym lokalu.

Dołączyłem do niego, a kiedy objął mnie ramieniem, nie zauważyłem, że zmieniło się w długie odnóże. Że łysą głowę ozdabiają czarne czółki. Że Kazek przemienił się w olbrzymiego, stąpającego na dwóch odnóżach karalucha.

Aleksandra Knap

Moja skórka - mój wybór

Owoce stanęły na wiecu. Banan zaczął nieśmiało o godności osobistej. Wskazał na gruszkę, jabłko i marchewkę, podkreślając, że ich prawa do posiadania skórzanego okrycia są szanowane. Natomiast na bananie dokonuje się zachowań o charakterze seksualnym.

Mandarynka wtrąciła o upokarzających czynnościach, polegających na zdzieraniu niedojrzałej skóry bez zgody cytrusa. Pomarańcza zacisnęła pięść i wykrzyczała sprzeciw wobec uwłaczaniu czci.

Awokado przejęło mikrofon. Postulowało jedzenie każdego owocu w całości! Żadnych wyjątków! Zebrani krzyczeli o równości, zwolennicy domagali się tolerancji. Moja skórka - mój wybór! Stop molestowaniu! Głosiły transparenty.

W końcu, po licznych demonstracjach, owoce wywalczyły zakaz spożywania banana, awokado i cytrusów bez skórki.

Kazimierz Kyrcz Jr

W jak wyciszenie

Jako dziecko Melissa była nader spokojną osóbką, później stawała się jeszcze spokojniejsza. Żadnych uwag do zachowania, żadnych wybryków, czy to w szkole, czy poza nią. Punkt szczytowy osiągnęła, gdy złożono ją do solidnej, dębowej trumny. Wyglądała w niej na tak odprężoną, że wszyscy uczestnicy ceremonii pogrzebowej, pozazdrościwszy jej tego stanu całkowitej równowagi i pogodzenia z losem, popełnili samobójstwo, skacząc z dachu kaplicy cmentarnej.

Kaplica nie oferowała wysokości gwarantującej natychmiastową śmierć, niektórzy z niedoszłych samobójców musieli więc wspinać się na nią po kilka razy.

Melissa obserwowała to bez ekscytacji, wszak nigdy nic nie zdołało wytrącić jej z równowagi.

Grzegorz Kałużny

Wyznania rozmiaru buta

Jestem demonem, który pęta różne rodzaje obuwia, wtłacza się ze swoim rozmiarowym jestestwem w ciała ze skóry, materiału czy sztucznego tworzywa. Bójcie się mnie. Źle dobrany wykręcam kostki, stopy torturuję opuchlizną oraz odciskami. Tworzę wiecznotrwałe haluksy na podobieństwo garbatych karłów z obrazów Hieronima Boscha. I tylko jedna rzecz mnie frasuje – prawidła. Ten kaftan bezpieczeństwa, ta proteza rzeczywistości, trup sztuczny, metalowo-drewniany, na którym jestem rozciągnięty niczym na krzyżu. Schowany następnie do szafy, na podobieństwo wrzucenia do lochu. Ale powrócę, jak powrócił hrabia Monte Christo. Wywrę swoję zemstę na tramwajach i pociągach. Na rowerach i przede wszystkim na samochodach. Wrogach rozmiarów obuwia.

Małgorzata Lewandowska

Chwila

Znajdź pustkę nieuwagi, wyłuskaj z myśli i zamknij na zawsze.

Znajdź chwilę spokoju, wyłuskaj i rozrastaj dbaniem, aż wypełni sobą wieczność.

Chwila przeniesiona na szalkę czasu rozrasta się powoli. Wypełnia podłoże, jak powinna, lecz niezależnie od moich starań jej złocista masa nie nadąża za oczekiwaniami. Może popełniłam błąd, wierząc starym legendom? Może trzeba było zostawić ten lśniący moment w sobie, zamiast podjąć wysiłek mnożenia?

Uległam nawoływaniom mgławic. Pieśniom tkanym na strunach energii. A teraz moje światło powoli gaśnie, zjadane pustką. Dbanie pochłania resztki. Zostawia wewnątrz ciemny niepokój. Coś za coś.

I tylko czas może mi pomóc.

I tylko czas odmawia.

Krzysztof Maciejewski

Lustro

Lustro zamieszkało w korytarzu, żywiło się kurzem i godzinami parzystymi. Nie odbijało, lecz emitowało: transmisje śmierci, zawsze pięć sekund przed, zawsze w innym języku. Czasem widział siebie duszonego przez kalafiora, czasem ginącego w windzie pełnej nauczycieli historii. Próbował patrzeć bokiem, przez szkło powiększające, przez kocią łzę. Nic nie działało. Lustro przestało być meblem – stało się niechcianym współlokatorem, wyrocznią, psychoterapeutą bez licencji. Czasem śpiewało staroniemieckie kołysanki o kisielu. Mówiło do niego w snach, że istnieje tylko wtedy, gdy ono wie, jak zginie. Lustro błyszczało. On mrugnął. Wtedy w odbiciu zobaczył lustro, które patrzyło na niego. I to ono się przestraszyło.

Kornel Mikołajczyk

Bloktektyw

Apteka milczała. Żabka skrzeczała najnowsze oferty. Gabinet dentystyczny kręcił. Jako fasada agencji detektywistycznej, musiałem odkryć, kto spalił miejscowe krematorium. Tyle że nawet sklep monopolowy nabrał wódy w usta. Kogoś kryli. Tylko kogo?

Spięcie instalacji elektrycznej, rzekła siedziba ochotniczej straży pożarnej. Kontrola w porządku, przekonywała elektrownia EC-4. Podejrzany przelew, nie zgodził się bank.

Urząd miasta sprawdził powiązaną spółkę. Kościelna.

Plebania długo się wypierała. Tradycyjnie. Wreszcie pękły jej mury.

– To miejsce było abominacją! Nie wolno zwłok palić, jeno u nas na cmentarzu składać! Zgodnie z Pismem!

Opadły kraty więzienia. Niestety, wokół mnie – za nękanie.

Cholerni kościelni. Zdążyli opłacić gmach sądu oraz komisariat.

Jarosław Adam Pankowski

Wspomnienie

Znowu musiałem przywołać detale jakichś wydarzeń z przeszłości. Nigdy nie lubiłem tego robić, ale czasem nie było innego wyjścia. Otworzyłem klapkę z tyłu głowy i pogrzebałem wewnątrz. Wreszcie wyciągnąłem drobny przedmiot. Okazał się pokryty kurzem i mocno sfatygowany. Wielu elementów brakowało, a inne zostały nadkruszone. Niechętnie sięgnąłem po skrzynkę z narzędziami. Sklejałem uszkodzone kawałki, a te, których nie dało się złożyć, próbowałem zastępować.

Zawsze starałem się uzupełniać luki odpowiednio wyrzeźbionymi materiałami, tak by nowe fragmenty pasowały do już istniejących. W końcu wszystko było gotowe. Irytowało mnie to odgrzebywanie wspomnień, bo zawsze trzeba było poświęcać czas na składanie ich od początku.

D.A.Recki

Zupa z ludzi

Na osiedlu otworzyli nową knajpę. Nazwa: „Zupa z Ludzi”. Myślałem, że to żart – hipsterski branding.

Wszedłem.

Kelnerka miała zęby zrobione z palców.

Menu było dziwne:

Rosół z Samotności

Krem z Matczynej Rozpaczy

Flaki z Przeprosin

Zamówiłem ten ostatni.

Dostałem misę wrzących emocji. Smakowało jak wstyd po zdradzie.

– Kto gotuje? – spytałem.

– My wszyscy – odpowiedziała kelnerka i podała mi lustro.

Zobaczyłem w nim siebie. Ale byłem już obierany jak ziemniak.

W kuchni krzyczał mój ojciec, a matka obierała cebulę ze wspomnień.

– Twoje łzy to nasz bulion – mruknęła.

Uciekłem.

Teraz gotuję w domu.

Zupy są puste.

Nie mają już ludzi.

Łukasz Rzadkowski

Kwiat

Patrzyłem, jak rośnie. Piękny widok. To uczucie, kiedy efekt twojego zasiewu zaczyna przypominać to, co docelowo ma wyrosnąć, budzi prawdziwy podziw. Coraz grubsza łodyga, dorodne liście i kwiat, którego zapach można wdychać niemal cały czas. Pozostały już tylko dwa miesiące, by nasza rodzina się powiększyła. Już w przyszłym tygodniu będzie można podziwiać formujące się kończyny i główkę. Płeć określi się w ciągu miesiąca i wtedy wraz z żoną zaczniemy myśleć nad imieniem. Jak dobrze, że cały świat idzie do przodu i nie trzeba już przechodzić skomplikowanego procesu biologicznej ciąży. Odkąd dzieci hoduje się niczym doniczkowe rośliny, wszystkim żyje się lepiej.

Krzysztof Szabla

MÓZG!

Kocham zjadać mózgi. Staję się dzięki temu coraz mądrzejszy. Oczywiście wybieram tylko osobników z wyjątkowo wysokim IQ, zwłaszcza doktorów habilitowanych i profesorów, ale czasem sięgnę też po magistrów czy inżynierów. O, właśnie idzie następny. Umówiłem się z nim w odludnym miejscu, udając w Internecie seksowną brunetkę, chętną na przygodny seks. Niezła sztuka mi się trafiła, typowy nerd w okularkach, jak nic umysł ścisły. Przygotowuję się do ataku, lecz w porę dostrzegam, że on także mnie oszukał. Kiedyś nabrał mnie taki cwaniaczek. Wszędzie rozpoznam podobnie śliskie spojrzenie. Żaden z niego doktor, zwykły pozorant po Collegium Humanum. Tym razem obejdę się smakiem.

Hubert Wojciechowski

Żywot jętki jednodniówki

Na owadzim łożu śmierci, pod baldachimem z liści, leżała jętka. Czuwałem przy niej podczas ostatnich momentów krótkiego życia.

– Nie żałuj mnie – rzekła, widząc mój smutek.

Kiedy ocierałem łzy, opowiedziała mi o wszystkim, czego doświadczyła od świtu do zmroku. Snuła historię o pięknie łąk, pokrytych rosą mieniącą się w świetle brzasku. O wygrzewaniu się w cieple południowego słońca na płatkach kwiatów. O odkrywaniu miłości pod niebem czerwieniejącym o zmierzchu. Mówiła o drobnych przyjemnościach i cudach, jakby te ulotne chwile trwały całe wieki.

Kiedy wydała ostatnie tchnienie, popadłem w zadumę nad znaczeniem, jakie może mieć każdy upływający dzień, nawet dla najmniejszych istot.

Flora Woźnica

Słomiany zapał

Gospodarz nie był zadowolony ze swojego syna. Choć wraz z ukochaną żoną wkładali mnóstwo wysiłku w jego wychowanie, ten nawet nie ukończył szkoły. Gdy próbował z nim porozmawiać, tylko uśmiechał się, nawet nie spoglądając mu prosto w oczy. Przez większość dni przebywał poza domem, pośrodku pól. Zboże kołysało się na wietrze, podobnie jak przyodziany w ludzkie szaty strach na wróble, który podobno niegdyś rozmawiał z właścicielami tej ziemi. Pamiętali o tym jednak tylko oni, od miesięcy obserwując jego słomiany zapał. Co tydzień składali wiązankę kwiatów u rozkładających się stóp dziecka. Poprawiali mu też buty i odganiali gromadzące się wokół muchy.

Marcin Zwoleń

NAJEM

Gdy Pan Mrok przychodzi po komorne, zawsze jest tak samo. Czas staje w miejscu. Wskazówki zegara ani myślą drgnąć, nawet rozbiegany sekundnik nieruchomieje. Lękowce, strachole, bojasy, cykorianie pospołu wyłażą z zakamarków pokoju, spod łóżka, z szafy, zza zasłony. Wianuszkiem otaczają dobrodzieja i wyrażają uwielbienie. Oto cała zapłata za ciepły kąt, za dach nad kosmatymi głowami. Wdzięczność najemców, że nie tułają się po wymarłym świecie, nie ma końca. Z oddaniem biją pokłony, aż wzniecony z podłogi kurz kręci w nosie. Ale Pan Mrok nigdy nie kicha.

Kiedy już odbierze należność, zasiada wygodnie w miękkim fotelu i pozwala lokatorom dokazywać do woli.

Dawid Dyrcz

Nowy lokator

Zapukałem kilka razy, a gdy nikt nie otworzył, wyciągnąłem parówkę i upewniwszy się, że posiada właściwy skład, włożyłem ją w otwór bułki umieszczonej pod klamką. Wyciekła musztarda, więc wszystko do siebie pasowało. W innym przypadku bułka ugryzłaby parówkę. Mogłem to zrobić od razu, ale nie chciałem wystraszyć tubylców.

– Halo? Jest tu kto? – krzyknąłem z przedpokoju w miarę uprzejmym głosem.

Mieszkanie składało się z jednego pokoju i trójpiętrowego hamaka. Standardowe umeblowanie. Koty pływały w akwarium wyżerając glony, a ryby tańczyły breakdance na podgrzanej patelni, oczekując na kolację. Na fotelu przed telewizorem siedział grubas w białej, przepoconej podkoszulce na ramiączkach, skubiąc łakomie włosie z łupiny orzecha kokosowego. Gdy mnie zauważył, nałożył maskę orangutana i nerwowo przełączał pilotem kanały dla dorosłych.

Przy okrągłym stole wąsaty młodzieniec grał w rozbieranego pokera ze starszą panią po osiemdziesiątce. Szło mu bardzo dobrze, gdyż babci pozostały jedynie kremowe podwiązki. Obwisłe piersi pokrywały wyblakłe tatuaże postaci z kreskówek.

– Nowy lokator? – zapytała staruszka, oblizując się lubieżnie.

– Tak, proszę pani – odpowiedziałem, wyrzucając ją przez okno. Zanim przywitała się z chodnikiem, zdążyła jeszcze wysłać mi pożegnalnego całusa. Kochane te starsze osoby i jakie wyrozumiałe. Stan liczebny mieszkania zawsze musi się zgadzać. Usiadłem na jej miejscu. Też lubię grać w karty.

Norbert Góra

Twój kandydat - Paweł Żubr

Powyborcze rankingi nie pozostawiały złudzeń. Ugrupowanie Pawła Żubra liderem! Cieszyło się wielkim poparciem społeczeństwa. Właśnie z tego powodu pozostawiło oponentów daleko w tyle. Dziennikarze prześcigali się w formułowaniu zachwytów, a jednocześnie niedowierzaniu w zwycięstwo ugrupowania, z szefem o nie do końca jasnym pochodzeniu i przeszłości. Zdarzały się też głosy perorujące o nadciągającym nad kraj niebezpieczeństwie, którego prowodyrem miał być właśnie sam Paweł Żubr, nowa twarz polskiej polityki. Nikt jednak nie brał na poważnie napuszonych profesorów, zanudzających odbiorców tezami nie do potwierdzenia. Partia Pawła Żubra zdobyła tyle głosów, by móc samodzielnie rządzić, co rozwiało wszelkie wątpliwości w kwestii następnego Prezesa Rady Ministrów. Już podczas exposé na plenarnym posiedzeniu Sejmu w powietrzu unosił się niepokój. Członkowie nowego parlamentu oczekiwali na pierwsze słowa premiera.

– Szanowni Państwo, moje imię i nazwisko nie jest przypadkowe – zaczął, po czym pstryknął palcami. Na oczach zgromadzonych zsunął się z niego grafitowy garnitur, wraz ze skórą. Zamiast gładkolicego blondyna o radosnym spojrzeniu, zebrani wokół ludzie widzieli przedstawiciela parzystokopytnych z rodziny wołowatych.

– Dzisiejszy dzień jest wyjątkowy – kontynuował tym samym głosem. – To bowiem pierwszy dzień Polskiej Puszczy Powszechnej, nowego, silnego państwa, gdzie prawo natury jest prawem wszystkich obywateli!

Członkowie ugrupowania Pawła Żubra – w swojej prawdziwej postaci – ryknęli jednogłośnie jak nakręcane zabawki.

Michał Górzyna

Gitarzysta

Edek ściskał w rękach starą gitarę elektryczną, którą po bardzo okazyjnej cenie udało mu się kupić w komisie. Podkręcił na maksa głośność w swojej wysłużonej wieży. Ściany jego pokoju zatrzęsły się od agresywnych dźwięków, generowanych przez deathmetalowy band „Bloody Guitars of Massacre”. Chłopak próbował naśladować grę gitarzysty zespołu, ale niezbyt mu się to udawało. Żeby się rozkręcić, zaczął energicznie machać głową w takt muzyki. Jego tłuste, długie włosy plasnęły o stojący na biurku kubek z kawą. Napój wylał się na instrument. Zaiskrzyło i błysło; ciałem Edka wstrząsnęły elektryczne wyładowania. Kiedy się ocknął, zauważył, że coś jest bardzo nie tak. Jego tułów i szyja zostały zastąpione przez gitarę. Z dawnego ciała pozostały mu tylko ręce, nogi i głowa. Mężczyzna chwycił telefon komórkowy i wykręcił numer Pogotowia Ratunkowego.

– Zamieniłem się w gitarę! Pomóżcie mi! – prosił poszkodowany.

– Co to za głupie żarty? – fuknął dyspozytor i rozłączył się.

Spanikowany chłopak wybiegł na ulicę wzywając pomocy. Nagle rzucił mu się w oczy szyld sklepu, w którym nabył instrument. Wtargnął do środka.

– Zabierzcie to ode mnie! – wrzasnął.

– Panie, ale o co chodzi? – zapytał zaniepokojony sprzedawca.

– Uwolnijcie mnie od tej przeklętej gitary – błagał Edek.

– Zakupiony towar nie podlega zwrotowi – burknął sprzedawca, wskazując na przyklejoną do szyby kartkę.

Jarosław Klonowski

Audycje radiowe

Idąc ulicą na przystanek tramwajowy, pojmowałem, że z rzeczywistością jest coś nie tak. Z elektrycznym, poprzedzanym przez rozbłyski i dzwonki jazgotem sieci trakcyjnej, nadjechał tramwaj. Mrowie koszul, niczym wyprane i wykrochmalone duchy, kołysało się wewnątrz przeszklonej puszki. Na przystanku było tych upiorów jeszcze więcej. Oprócz potępieńców, stało tu wreszcie szesnastu tak samo ubranych i uczesanych ankieterów, którzy jakby na znak, dany im przez jakąś Wyższą Siłę, klepnęli się w czoła. Tuż potem ankieterzy poprawili identyczne krawaty i rozpoznawszy łatwą ofiarę, ruszyli zdecydowanie i sprężyście w… moją stronę. Rzuciłem się do ucieczki. Biegli za mną przez moment, usiłując zadać to samo pytanie, albo nawet całą serię identycznych pytań, które spały w ich notesach. Pogoń trwała. W pewnym momencie jedna z teczek otworzyła się, uwalniając sto osiemdziesiąt sztuk tego samego pytania. Ankieter upadł z głośnym łoskotem, jakby nosił pancerz. Pozostali mężczyźni drgnęli i stanęli za pierwszym, a ja dostrzegłem ich prawdziwą postać: za głową i ramionami pierwszego ankietera wznosiły się czarne czułki, wyszukując jakby czegoś w powietrzu. Błyszczące w słońcu, pokryte od góry chitynowym pancerzem głowy, wyglądały jak motocyklowe kaski... Miałem przed sobą naturalnej wielkości, dwunożne karaluchy. Czułki poruszały się tak, jakby odbierały tym sposobem jakieś osobliwe audycje radiowe, pełne propagandy sukcesu.

Aleksandra Knap

Kij jako najczęstsza przyczyna bólu dupy

Fascynacja Romka ankietami zaczęła się wraz z obejrzeniem pierwszego odcinka Familiady. Od tamtej pory chłopak zajmował się statystykami, dotyczącymi wszelkiego typu zagadnień społecznych z różnych dziedzin nauki: terroryzmu u stawonogów, zoofilii wśród zwierząt stadnych, psychopatologii roślin strączkowych, anomalii w serialach komediowych z lat siedemdziesiątych osiemnastego wieku w Indiach.

Wyniki przedstawiał w formie wykresu kombi, tabeli złożonej, histogramu czy spirali masturbującego się ślimaka. Romek nie bał się żadnego tematu: Jaki zestaw tortur stosowany na jeńcach wojennych chciałbyś zastosować na placu zabaw w swojej dzielnicy? Którego członka rodziny mógłbyś pochować jako pierwszego? Gdzie był Gondor, gdy spadł pierwszy śnieg na Saharze?

Romek, pragnąc zachować obiektywizm, kontaktował się z każdą grupą społeczną i zawodową. Dzieci w sierocińcu pytał o więzi rodzinne, niewidomych o ulubioną fotografię obozową, ateistów o wieczorną modlitwę. Przez trzydzieści osiem lat badał, przetwarzał, wyciągał wnioski.

Pozostała jeszcze jedna kwestia, która nurtowała Romka od najmłodszych lat i domagała się konkretnych odpowiedzi: co powoduje uporczywy ból dupy? Ankietowani wspominali problemy z hemoroidami, zwierzali się z seksualnych przygód w niemieckich klubach, opowiadali o kłopotliwych początkach nauki jazdy na rowerze.

Romek zebrał potrzebne materiały i przebadał próbki, po czym przeanalizował wyniki. Na ich podstawie stwierdził, że najczęstszą przyczyną bólu dupy był zbyt głęboko włożony kij.

Kazimierz Kyrcz Jr

Pokaż, co potrafisz

Jarkowi Klonowskiemu w ramach podziękowań i zemsty.

Wszystkie historie smutno się kończą, jeśli śledzi się je wystarczająco długo.

Deadly Class. Czułe pożegnanie. Część druga

Musiał się przewietrzyć. Od kiedy – następnego dnia po czterdziestych czwartych urodzinach – zmywarka zaczęła mówić do niego po niemiecku, w uniwersalnym języku miłości sugerując mu w pełni satysfakcjonujące czynności seksualne, polegające na wyparzeniu, spłukaniu i nabłyszczeniu jego bezcennego sprzętu, a klon pod oknem wtórował jej, wydając zachęcające, aczkolwiek nieprzystojne dźwięki, Jarek poczuł, że wybieganie się będzie najlepszym sposobem na zachowanie resztek zdrowia psychicznego.

Po przetrząśnięciu szafy z trupami w poszukiwaniu stosownej odzieży, przywdział sportowe obuwie marki agibas, takiejże marki spodenki i tiszert, wcisnął do uszu słuchawki samograja i śmignął na ścieżkę.

Dobiegłby zapewne do Antypodów, ale przerwa w zasilaniu spowodowała, że skończył trening zanim w ogóle przekroczył próg domu. Wrócił więc jak niepyszny do kuchni. Pokonany; ze spuszczoną głową, wilgotnymi oczyma i dyndającymi na wysokości kolan gaciami.

Podpięta do awaryjnego generatora prądu zmywarka na widok przyrodzenia swego właściciela cmoknęła z zachwytem.

Marzenia – nawet urządzeń, których gwarancja dawno minęła – niekiedy się spełniają, prawda?

Cmok. Cmok, cmok, cmok, cmok…

Grzegorz Kałużny

Hak na marzenia

Jest we mnie hak na bzdurne marzenia, które zaczepiają się w pamięci zaraz po usłyszeniu. Nie mogę ich zapomnieć, krążą jak kawałki plastiku w oceanie. Aby się ich pozbyć, muszę wcielić je w życie.

Najdziwniejsze zrealizowane marzenia to: polowanie na szczura w grupie dzikich chihuahua, przemiana nietoperza w gigantycznego, wplątującego się we włosy motyla oraz zbudowanie wieży z karłów, która miała wysokość Pałacu Kultury i Nauki. Oprócz wysiłku oraz długich godzin planowania, poniosłem szkody fizyczne – pogryzione przez chihuahuy kostki, konieczność ogolenia się na łysą pałę, czy pobicie przez osoby dotknięte gigantyzmem (nie moja wina, że karły częściej pojawiają się w marzeniach).

Chciałem się pozbyć tego przekleństwa. Poradziłem się ryb, które mają doświadczenie w zrywaniu się z haczyka. Sum zażądał jednak zbyt dużej sumy, leszcz powiedział, że z leszczami nie gada, a lin kazał mi się powiesić (na linie). Dopiero okoń otworzył mi oczy na niezwykłość mojego talentu, a piskorz zakazał piskać (czyli użalać się nad sobą). W końcu co lepszego znam od spełniania marzeń? Ale nie za darmo. Odkąd otworzyłem firmę, wszystko nabrało rozpędu. Wczoraj przyszedł do mnie były ochroniarz w dyskotece, pomorski kibol i stręczyciel. Powiedział, że wymarzył sobie, że zostanie prezydentem… Powiedziałem, że zobaczę, co da się zrobić.

Małgorzata Lewandowska

Dwieście słów obrony

– Wysoki Sądzie, ale to nie tak! Nie jestem jakimś socjopatą. Nie trułem dla trucia, tylko dla nauki. Chciałem potwierdzić doniesienia, że w ludzkich mózgach osiada mikroplastik i może wywołać objawy podobne do Parkinsona. A gdzie lepiej testować niż w zamkniętej bazie, jako kucharz? Zostawiłem nawet niewielką grupę kontrolną, znaczy siebie. Bo co to za badania bez grupy kontrolnej, prawda? Nooo… a potem tak jakoś pomyślałem, że eksperyment nie będzie pełny, jeśli nie zweryfikuję, co stało za nagłym pogorszeniem stanu załogi. W końcu wycięcie mózgu wcale nie jest takie trudne, jak się ma odpowiednie narzędzia: noże, tasak i takie tam… Niestety w sumie trochę nieodwracalne. Szczególnie po ekstrakcji plastiku, a było go tam całkiem sporo, aż zacząłem recyklingować. Na przykład tą deseczkę do krojenia, o tam w tym worku, sam zrobiłem! Trochę kolory nie wyszły, ale to był kolejny eksperyment.

Widzę, że Wysoki Sąd lubi wodę z plastikowych butelek. Rozdrabniałem zakrętki na pył i dodawałem do posiłków, a jak były białe to do soli. Ale jak się tak odkręca i zakręca butelkę, to też się trochę kruszy i wpada do środka. Potem człowiek to pije i wchodzi mu do mózgu. Miał sąd ostatnio problemy z motoryką? Mogę sprawdzić przyczynę, jakby coś?

Krzysztof Maciejewski

Na zagięciu twojej strony

Nie powinieneś był odejść w połowie. To nie tak miało się skończyć. Ludzie zostają. Albo znikają w sposób przewidywalny: w katastrofach, w liczbach, w zapomnianych nazwiskach i rubrykach bez zdjęć. Ale ty… ty zamknąłeś się jak książka bez zakończenia, jak sen urwany przy odgłosie tłuczonego szkła i rechotu wydobywającego się spod boazerii. Jak opowieść, która nigdy nie miała być opowiedziana, tylko podsłuchana przez ścianę z mięsa.

Wciąż mieszkam w miejscu, które przypomina dom, ale oddycha jak coś organicznego, żywego i wiecznie głodnego. Książki rosną na ścianach jak zrakowaciałe macki. Twoje palce pojawiają się czasem nocą, zostawiając ciepłe ślady na okładkach. Śmiech nadal krąży, ale teraz jest wilgotny, lepki, jakby coś śmiało się spod podłogi. Szafy milczą. Lampy szepczą.

Telefon dzwoni codziennie. Zawsze 28 sekund. Tylko oddech. Tylko cisza. Czasem szepty. Czasem głos: „Zaraz wrócę. Czytaj dalej.”

Nie mogę. Bo książka się zmienia. Opowiada mnie. Strony przewracają się same. Notatki piszą się znikąd. Róg zagięty przez dłoń, która nie zniknęła, tylko się rozrosła.

Próbowałam ją spalić. Zawyła. Ogień zgasł. Papier oddycha.

A ja czekam.

Na ciebie.

Wciąż na tej samej stronie.

Czekam, aż ją przewrócisz.

I wiem, że to zrobisz.

Zawsze kończysz to, co zacząłeś.

Nawet jeśli to ja jestem zakończeniem.

Kornel Mikołajczyk

Smarkuszek

Książę Otrivin spacerował bulwarem w blasku zachodzącego słońca, kiedy natrafił na zasmarkaną chusteczkę. Zaintrygowany, rozwinął jedwab szpicrutą. Walcie Disneyu! Cudo! Żonkilowa plama przeplatana zielenią; soczyście wiśniowe glutomacki! Arcydzieło nosowego ekspresjonizmu! Czym prędzej wrócił ze znaleziskiem do pałacu.

Rankiem heroldzi ogłosili: książę poślubi pannę zdolną wydzielić podobne piękno.

Wdowy i młódki, siedemnastki i siedemdziesiątki ustawiły się w kolejce. Paziowie wręczali im śnieżnobiałe skrawki. Kobiety bez cienia zażenowania smarkały, gilały, siąkały, baboliły, dłubały. Niektóre oszukiwały barwnikiem spożywczym czy białkiem jaja dla konsystencji. Wręczały dary Otrivinowi. Arystokrata porównywał je z płótnem nieznanej artystki. Wzdychał. Kręcił głową. Interesantek ubywało. Nie odszukał tej jedynej aż do wieczora.

Zrozpaczony, upił się winem bławatkowym i usnął na ławce przy bulwarze.

Obudziła go wilgoć na dłoni. Rozlepiwszy powieki, odkrył, że trąca go noskiem szorstkowłosy jamniczek. Bezdomny, wyliniały, paskudny. Wtem zwierzę kichnęło. Ach! Eksplozja barw na bruku! Książę zerwał się do siedzenia. Natychmiast rozpoznał cudną konstelację, godną królewskiego muzeum.

Podrapał zwierzę za uszkiem.

– Tyś moim Smarkuszkiem – dorymował.

Wyprawiono weselicho. Tuż po ceremonii w tajemniczych okolicznościach zmarł dobry król. Potem Otrivin. Na atłasowym tronie zasiadł Smarkuszek i rządził twardą łapą, płodząc z haremem suk dynastię psich dyktatorów.

Biada bowiem ludzkości, jeśli do władzy dorwą się ci, na których latami – kichano.

Jarosław Adam Pankowski

Koszmarołap spod Radomia

Mieliśmy już dosyć nachodzących nas złych snów. W nocy niemal każdy mieszkaniec budził się zlany potem, wrzeszcząc ze strachu. Z nadzieją wyczekiwaliśmy poranka, a za dnia byliśmy wyczerpani, niechętni do pracy i nad wyraz zgryźliwi. Dlatego któregoś dnia zrzuciliśmy się, by zatrudnić eksperta do pomocy. Niepozorny dziwak mieszkał samotnie w domku gdzieś nieopodal. Następnego dnia po wezwaniu przyjechał drogą krajową numer dwanaście. Na miejscu wyciągnął drewnianą piszczałkę i zaczął grać. Podskakiwał przy tym po rynku oraz przylegających ulicach. Na dźwięk muzyki wszelkiego rodzaju cienie zaczęły wypełzać z piwniczek i strychów. Ruszyły za mężczyzną, który wyprowadził je poza granice miasta. Korowód szedł wzdłuż rzeki Mleczna, aż do miejsca gdzie jej nurt wpada do Radomki. Tam zmory wskoczyły do wody i się potopiły. Ucieszyliśmy się na wieść, że nasze problemy zostały rozwiązane. Szybko uznaliśmy, że nie ma powodu wydawać pieniędzy na coś, co już mamy. Wyjaśniliśmy człowieczkowi, że miejski urząd musi przeprocesować jego należność. Potem ilekroć upominał się o zapłatę, powtarzaliśmy to samo, aż wreszcie dał sobie spokój. Myśleliśmy, że uszło nam na sucho. Jednak któregoś wieczoru grajek znowu pojawił się w naszym mieście. Okazało się, że potrafi chwytać nie tylko koszmary. Zabrał nam wszystkie dobre sny i już ich nie oddał.

D.A.Recki

Pasterz Much

Pan Tobiasz żył samotnie na skraju lasu, w drewnianej chacie pełnej butelek, starych lalek i ciszy. Dzieci z miasteczka mówiły, że rozmawia z muchami.

Codziennie, o tej samej porze, siadał przed domem z otwartymi ustami. Wlatywały do nich roje much – czarne, lepkie, tłuste. Przysiadały mu na języku, znikały w gardle. Nigdy nie kaszlał. Nigdy nie zamykał ust.

Ludzie mówili: „to dziwak, ale nieszkodliwy”. Aż pewnego dnia zniknął chłopiec – siedmioletni Staś.

Znaleziono tylko jego bucik, tuż przy progu chaty pana Tobiasza.

Policja wkroczyła, ale chatka była pusta. Na stole stał słoik z etykietą: „Staś. 2025”. W środku – setki much. Żywych.

Zbadano je. W jednej z nich odkryto fragment dziecięcego paznokcia. W innej – niewielki ząb mleczny. W trzeciej – gałkę oczną, miniaturową, jak od lalki, ale wciąż pulsującą.

Sprawę zamknięto bez rozwiązania. Tobiasz zniknął.

Lata mijały. W miasteczku co jakiś czas znikało dziecko. Zawsze jedno. Zawsze w lipcu.

Aż pewnego dnia dziewczynka z przedszkola powiedziała coś dziwnego:

– Pan z muchami znów był w naszym ogródku. Dał mi ciasteczko. Z kremem.

Na jej języku znaleziono trzy maleńkie larwy. Żywe.

Mówiła, że pan Tobiasz wrócił. Że mieszka teraz w niej.

I że jest głodny.

Bardzo głodny. A w ich przedszkolu jest jeszcze tylu wspaniałych kolegów.

Łukasz Rzadkowski

Ludziokalipsa

Świat został pogrążony w chaosie. Przepowiednia o tym, że wszystko runie, a rozumne istoty zaznają końca obecnych czasów, w końcu się spełniła. Sami zapracowaliśmy na taki los. Niejeden scenarzysta miałby ogrom inspiracji, obserwując to, co dzieje się wokół. Na bazie obecnych wydarzeń mógłby powstać niejeden film, jak nie serial czy olbrzymie uniwersum, przytaczające niestworzone genezy tego, jak to wszystko się skończyło. Prawdziwy wirus zapanował nad nami wszystkimi, przeobrażając większość w stwory z najgorszych koszmarów. Widząc ich przemarsze ulicami miast, każdy czuje strach i obawę o to, że sam może dołączyć do ich pochodu. Bezwzględne i nieznające litości stwory przeszukują każdy zakamarek wymarłego już miasta, byle tylko pożywić się na tych, których jeszcze nie dopadli. To jednak kwestia czasu. Wszystkich czeka ten sam los: życie. Hordy ludzi stają się coraz liczniejsze, a ucieczka przed nimi niemal niemożliwa. Zmuszając do niewolniczej pracy, zaciągania kredytów, oddychania toksycznym powietrzem i wzajemnego braku szacunku, te drapieżniki wywęszą każdego, kogo egzystencja była czystą przyjemnością. My, zwykłe i cieszące się wolnością zombie, doczekaliśmy się kresu własnego bytowania. Skończyły się swawole i czerpanie radości z każdej chwili martwego żywota. Nadeszła era syzyfowej pracy, której efektów nikt nigdy nie ujrzy na swoje oczy. Nastał kres czasów, które nie powrócą.

Krzysztof Szabla

Trzej starcy

W dziurze w murze w moim biurze mieszkają trzej starcy. Co prawda jeden z nich jest martwy, więc przebywa tam tylko ciałem, nie duchem, ale pozostali traktują go jako równoprawnego kompana. We wnęce jest im miło i przyjemnie. Fakt, trochę tam śmierdzi, ale skoro ten nieżywy się nie skarży, pozostali uznali, że oni też nie powinni. Z uwagi na to, że rezydują niejako w moim biurze, postanowili, iż należy mi się pewna rekompensata. Zdradzili, że potrafią spełniać życzenia i mogę poprosić o trzy, a każdy z nich urzeczywistni po jednym.

– Ten martwy też? – zapytałem, przeczuwając oszustwo.

– Oczywiście, on cały czas słucha.

Zaniepokoiło mnie to lekko, ale spodobała mi się propozycja, z której postanowiłem skorzystać.

– Chciałbym, żeby wszystkie kobiety na mnie leciały.

– Załatwione – powiedział pierwszy starzec.

– Już?

– Tak, co dalej?

– Chciałbym, żeby wszyscy faceci mnie pożądali.

– Naprawdę?

– Jestem biseksualny. To daje dwa razy większe szanse na znalezienie partnera.

– Załatwione – powiedział drugi starzec – Co dalej?

Nie wiedziałem, czego chciałbym sobie jeszcze życzyć.

– Szybciej, nie mamy czasu! – ponaglali mnie. Pod presją wypaliłem, co pierwsze przyszło mi do głowy:

– Chciałbym, żeby dwa wcześniejsze życzenia się nie spełniły.

Hubert Wojciechowski

Składka zdrowotna

Od początku wiedziałem, że z tym szpitalem było coś nie tak. Lokalizacja na obrzeżach miasta, między spalarnią śmieci, a oczyszczalnią ścieków, dostarczała bogatych doznań aromatycznych. Na elewacji podziwiałem fantazyjne obrazy odmalowane przez grzyb, a sypiący się ze ścian tynk sprawiał, że odwiedzający mogli poczuć się niczym w wiktoriańskim Whitechapel.

Podczas pobytu na podjeździe dla karetek, widywałem zarówno betoniarkę, ciężarówkę z masarni, jak i karawan cyrkowy. Plan budynku, ze schodami donikąd i plączącymi się korytarzami, przywodził na myśl przestrzenie liminalne. Przynajmniej nie mogłem narzekać na tłustość szpitalnego jedzenia, bowiem pacjentów wypasano na okolicznych łąkach.

W placówce stosowano niekonwencjonalne metody lecznicze. Zamiast defibrylatorem, posługiwano się akumulatorem samochodowym. Na oddział geriatryczny, dla aktywizacji seniorów, często sprowadzano agencję towarzyską. Urolodzy chadzali z udrażniaczami do rur pod pachą. Ordynator zjawiał się na obchodzie nie będąc odziany w lekarski kitel, lecz kaftan bezpieczeństwa. Wszystkie mankamenty infrastruktury i ekscesy personelu tłumaczyłem sobie niedofinansowaniem służby zdrowia.

W dniu zaplanowanego zabiegu zaprowadzono mnie na salę operacyjną, gdzie anestezjolog zaoferował mi jointa. Ostatnia rzecz, którą pamiętam przed utratą przytomności, to wielki młotek, zbliżający się do mojej twarzy z niebezpieczną szybkością. Kiedy wybudzono mnie ze znieczulenia ogólnego, otrzymałem od chirurga dobre wieści:

– Operacja udała się. Usunęliśmy panu wyrostek robaczkowy. Był pyszny.

Flora Woźnica

Podarunek

Kornelia długo nie mogła znaleźć prezentu dla młodszej siostrzyczki. Gdy zbliżały się urodziny małej Anielki, przygotowywała niespodziankę, którą miała zapamiętać na całe życie. Zadanie nie należało do najłatwiejszych, gdyż poszukiwany obiekt był ruchomy. Kochała jednak swoją siostrę na tyle, że była gotowa zrobić dla niej wszystko. Kupiła drogą lalkę, ulubione słodycze i napoje dla jej szkolnej koleżanki. Porozmawiała też ze swoim przyjacielem, okolicznym drwalem. Ten, choć mocno zdziwiony, w końcu zgodził się pożyczyć jej topór. Wyjaśniła mu, iż potrzebuje go na przedstawienie. Kiedy wszystkie potrzebne rekwizyty były już gotowe, zaprosiła kilkuletnią oprawczynię Anieli na imprezę urodzinową, kusząc ją zabawką i łakociami. Gdy były już zupełnie same, a dręczycielka, uraczona narkotykami w cukierkach, zaczęła słaniać się na nogach, Kornelia szeroko się uśmiechnęła. Wiedziała, że nie wymyśli lepszego podarku. Wielokrotnie widziała płaczącą Anielę, zakrywającą siniaki na twarzy, opowiadającą o uderzeniach dziewczynki. Ułożyła ciało przyszłego prezentu na pieńku i kilka razy zamachnęła się toporem.

– I tak nie potrzebowała tej głowy, skoro jej nie używała! – stwierdziła dobitnie, z dumą spoglądając na swe dzieło.

Kiedy posprzątała miejsce zbrodni, schowała zdobycz do plastikowego wora. Wieczorem, jeszcze tego samego dnia, kupiła w kwiaciarni róże, a następnie, wpierw zakopując w ziemi odrąbaną głowę, przesadziła kwiaty do donicy.

Marcin Zwoleń

G.U:Z!

Drżące palce mimowolnie zostały posłańcami złej nowiny. One pierwsze podczas wieczornej kąpieli wymacały zgrubienie pod lewą piersią. Nieforemny guz, zwieńczony złotym guzikiem, przypominał egzotyczny owoc. Niepokój, mały ptaszek, natychmiast uwił sobie gniazdo w niewieścim sercu. Następnego dnia, nieprzerwanie trzepocząc skrzydłami, przywiódł kobietę pod drzwi kliniki.

Pobrany z guza materiał zawierał śladowe ilości imbecylów, strzępki koprofagów oraz cząsteczki huncwotów. Wykazywał również obecność farby drukarskiej. Zapadł bezlitosny werdykt: nowotwór, neoplasma interpunctium.

Powiadają, że rak to nie ssak i też nie wyrok. Leczenie jednak kosztuje, a złoto kusi. Kobieta, nim zasnęła, urwała błyszczący guzik. Na dobrą wróżbę chuchnęła nań trzykrotnie i schowała pod poduszkę.

Lepka wilgoć kazała unieść powieki. Źródło przymusowej pobudki obnażał bladolicy księżyc. Z nabrzmiałego guza, przez dziurkę po guziku, czarnym strumieniem wypływały .k.r.o.p.k.i., :d:w:u:k:r:op:k:i:, …w…i…e…l…o…k…r…o…p…k…i…, ,p,r,z,e,c,i,n,k,i,, ;ś;r;e;d;n;i;k;i;, –m–y–ś–l–n–i–k–i–, !w!y!k!r!z!y!k!n!i!k!i!, ?p?y?t?a?j?n?i?k?i?, (n(a(w(i)a)s)y), „c”u„d”z„y”s„ł”o„w”y„. Znaki przestankowe nieprzerwanie sączyły się z rany, ściekały po przemoczonym łóżku i zatapiały pokój.

Poziom wzrastał z minuty na minutę. Potop zakrywał brodę, wdzierał się do ust oraz nosa, zalewał oczy. Kobieta nie protestowała, nie ratowała się, nie tamowała wycieku. Ze spokojem w sercu wdychała balsamiczny zapach farby drukarskiej. Mały ptaszek w piersi przestał się wreszcie tłuc. Utulony puchową kołdrą znaków interpunkcyjnych, zasypiał z łepkiem wciśniętą pod skrzydło.

Carlton Mellick III

Amerykański pisarz, najbardziej znany jako jeden z czołowych autorów ruchu bizarro w literaturze podziemnej.

Twórczość Mellicka została opisana jako połączenie sci-fi/horroru i postmodernistycznej sztuki literackiej. Jego powieści eksplorują surrealistyczne wersje Ziemi we współczesnym społeczeństwie i wyimaginowanej przyszłości, często skupiając się na absurdach społecznych i satyrze.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych założył kolektyw dla nietypowych autorów, do którego należeli m.in. D. Harlan Wilson, Kevin L. Donihe, Vincent Sakowski oraz wydawnictwo Eraserhead Press. Ta scena przekształciła się w ruch Bizarro fiction w 2005 roku.

* źródło – wikipedia

W Polsce ukazały się trzy książki podpisane jego nazwiskiem

Nawiedzona wagina (wyd. Dom Horroru, 2019, tł. Karolina Kaczkowska)

Małpi szał (wyd. Dom Horroru, 2020, tł. Tomasz Kotkowski)

Dom na ruchomych piaskach (wy. Dom Horroru, 2021, tł. Kornel Mikołajczyk)

Teksty Carltona można znaleźć także w zbiorach opowiadań:

13 ran (wyd. Replika, 2012)

17 szram (wyd. Replika, 2013)

Zombiefilia (wyd. Wydaje.pl, 2013, ebook)

Bizarro dla zaawansowanych (wyd. Niedobre literki, 2015)

* źródło – lubimyczytac.pl

Carlton Mellick III

GRAYLAND

Everyone in my hometown is named Marvin. I’m not sure why. It’s not a very common name. And yet here I am, the only Carlton in a town full of Marvins. I guess there is one Lyle. He lives just outside of town near the gas station. He never comes very far into town though. Something about all the Marvins gives me the creeps. The way they all go to sleep at the exact same time every night and wake up at 4am every single morning. The way they sometimes stare at me through my windows at night, with their wide round eyes. There’s just something not quite right about them. I’m not sure, but I’ve been thinking about changing my name to Marvin just to be on the safe side.

Szara Strefa

(przełożył Kornel Mikołajczyk)

Wszyscy w moim rodzinnym mieście noszą imię Marvin. Cholera wie czemu. Przecież to wcale nie takie znowu popularne imię. Jestem jedynym Carltonem w mieście pełnym Marvinów. Chociaż nie, znam też pewnego Lyle’a. Mieszka na obrzeżach, tuż za stacja benzynową. Nigdy jednak nie zapuszcza się do centrum. Ci Marvinowie przyprawiają mnie o ciarki. Chadzają spać dokładnie o tej samej porze i wstają równiutko o czwartej nad ranem. Niekiedy, nocami, wgapiają się we mnie przez okna szeroko otwartymi ślepiami. Coś mi w nich, kurczę blaszka, nie pasuje. Wciąż się waham, ale chyba zmienię w urzędzie imię na Marvin – ot, na wszelki wypadek.

Kropla wspomnień - BizarroCon 5

Podczas piątej edycji wydarzenia o szumnej nazwie BizarroCon (a miało to miejsce dokładnie w sobotnie popołudnie i wieczór, niejakiego 21 października roku 2023, w salce krakowskiego klubu PUB Pod Ziemią), „ktoś” wpadł na dziwny pomysł wspólnej zabawy, do której zostali wciągnięci (nawet mimo wielkiego oporu) obserwatorzy, słuchacze, tudzież widzowie obecni w małej, niepozornej salce krakowskiego klubu.

Zabawa była błyskawiczna, a już po kilku minutach (bo tyle pozwolono na wspólne konsultacje) otrzymaliśmy cztery pokręcone teksty, które musiały zostać oficjalnie odczytane przez reprezentantów każdej z grup.

Żeby zadanie jeszcze bardziej skomplikować, „szef” nakazał wylosować każdej grupie kilka słów, które miały wykreować bohaterów lub miejsca akcji.

Przypadkowe słowa, przekazane zakręconym umysłom i kilka minut mocnego kopania, mogą wykrzesać niesamowite historyjki.

Wentylator

by Lidia Koźmik-Kiszela, Agnieszka Kyrcz Grzegorz Kałużny

Krnąbrny wentylator kulał, bo zrobiono go z kaleki. Wkurwiał go świat, który niby rozumiał jego niepełnosprawność, ale jej nie akceptował.

Przewrócił go ktoś i pokulał do kibla.

Kibel mu poradził:

– Nie daj się spuścić. Walcz!

A on odpowiedział:

– Upadłem nie raz, ale będę walczył jak Antonio Banderas!

Później powiesił się na suficie i rozrzucał kupę na cały świat, krzycząc „skubi-dubi-dubi-dub-jes-jes-jes!”.

Filmik z tego wydarzenia osiągnął czternaście milionów wyświetleń i osiem milionów followersów.

Mandolina i sąsiad

by Martyna Cichocińska, Marcin Jendrzej, Krzysztof Szabla & D.A.Recki

Nie mogę spać. Chodzę ostatnio cały czas rozdrażniony. Z początku myślałem, że to przez pracę, ale najpewniej wina leży po stronie sześciorękiego kosmatego sąsiada, przesiadującego na suficie i grającego co noc na mandolinie. Na dodatek ta mandolina przypomina moją byłą żonę.

Nie wiedzieć czemu, drażniący dźwięk mandoliny kieruje moje myśli ku wybraniu się na zakup żelek malinowo-cytrynowych.

Długa

Katarzyna Szewioła-Nagel & Katka Wolny

Kazek szedł szosą. Było ciemno i wilgotno, ale on na to nie zważał. Popił z kolegami i teraz musiał jakoś trafić do domu. Niestety, żaden autobus nie kursował już o tej porze. Zachciało mu się srać, sikać i wymiotować. Zboczył więc w krzaczki w nadziei na ulgę. Jego pupa przy zetknięciu z wilgotnymi źdźbłami trawy zaczęła strzelać.

Nagle pojawił się on! Zamiast pyska miał dupę, a zamiast ogona wytatuowaną szczękę, która była krzywousta.

Kazek patrzył, patrzył i niedowierzał.

Ten tam stał, lampił się pieprzykami na zadku i cisnął jakąś bajerę za pomocą pierdów, które – co Kazek wywnioskował po chwili – brzmiały jak alfabet Morse’a.

Przerażony wciągnął gacie, nawet tyłka zapomniał wytrzeć i ruszył w Długą.

Nie pamiętał, kiedy znalazł się w domu. Pamiętał tylko, że dupa długo go szczypała.

Żyrafa Salwador

by Hubert Jarzębowski, Kornel Mikołajczyk, Dawid Kain, Agata Francik & Tobiasz Kruk

Żyrafa Salwador chciała chichotać, lecz nie umiała, mimo że zabiła już 5.000 ludzi. Morderstwa powinny przynieść jej radość. Coś było nie tak. Myślała i myślała o ludziach, których pozbawiła głów swym kopytkiem i doszła do wniosku, że kłopot tkwi w jej wysokości. (Nie, nie Jej Wysokości Królowej Elżbiecie, chodziło o wzrost.) Zabójca musi patrzeć w oczy ofiary, gdy pozbawia ją światła duszy.

Pewnego dnia, gdy spacerowała po Białymstoku, zaczepił ją klaun na szczudłach. Klaun był w dodatku fetyszystą żyrafich szyj – ale dość o jego zaletach.

Zagaił:

– Czy umyć pani szyjkę? Cała pani w plamach!

Klaun przystąpił do szorowania plam nie do odplamienia.

Żyrafa spojrzała w jego oczy i dojrzała w nich nadchodzący chichot.

Przystąpiła do sztyletowania.

Wreszcie, ktoś na jej poziomie!

Klaun zmarł roześmiany. Właśnie o tym marzył, odkąd szef zlecił mu gównianą robotę mycia żyrafich szyj w Białymstoku. Odkrył, że lepszym fetyszem nad mycie żyraf jest gnicie w ziemi – z powodu żyraf.

Żyrafa Salwador ściągnęła tymczasem uśmiech z twarzy klauna i zachichotała. Z początku lekko, a potem – PO ZBÓJU!!!

Program

BizarroCon 6 września 2025

10.59 – 11.00 Uroczyste rozpoczęcie siódmej, absolutnie jubileuszowej odsłony BizarroConu

Słowo wstępne wypowie pomysłodawca tegoż: Kazimierz Kyrcz Jr

11.00 – 12.00 Manga i anime jako pomost między bizarro a fantastyką głównego nurtu

Prelekcja Bartłomieja Dzika.

12.00 – 13.00 Foot-ball waszymi głowami

Było już o surrealistach, teraz nasz niezawodny praktyk i teoretyk zajmie się rodzimymi futurystami. Ponoć im więcej się o nich wie, tym bardziej przypominają… bizarromaniaków.

Prelekcja Kornela Mikołajczyka.

13.00 – 14.30 Konferencja Wampiryczna

Po raz pierwszy na tejże imprezie pojawią się Dzieci Literackiej Nocy, Wampirzy Książęta i Klany, dyskutując na temat sposobu przedłużenia Gatunku, za pomocą kłamstw implikowanych w szeroko rozumianą Literaturę, Sztukę i Liturgię, Roli Nosferatu i Strigoi w Grozie, a także o problemach współczesnej Stomatologii i jej wpływowi na odsetek ginących (i gnijących) Upiorów. Będzie również specjalny Segment Kulinarny, Kardiologiczny, oraz Cmentarno-Patologiczno-Weterynaryjno-Bizarrycznoklinicznobombastyczny. Zapowiedzieli się do tej pory Baronessa von Suchocka, Graf Dobrovolski, Milady Fallka, Baron Rzadkovsky oraz Contessa von Błach.

14.30 – 15.00 Przerwa technologiczna

15.00 – 15.50 Kolega pyta o linka, czyli słów kilka o parodiach porno

[Prelekcja dla widzów dorosłych]

Badania nad pornografią są nierozerwalną częścią studiów nad kulturą oraz seksualnością. Niejednokrotnie ten rodzaj medium łączy się z formą parodystyczną, w ramach której dokonuje parafrazy znanych i lubianych filmów, seriali, gier komputerowych. Prześledźmy wspólnie historię i rozwój parodii porno. W celach naukowych, rzecz jasna.

Prelekcja Huberta Wojciechowskiego.

15.50 – 16.00 Wietrzenie sali

16.00 – 17.45 panel dyskusyjny Bizarro fiction – z czym najlepiej smakuje?

Dyskusja o tym, z którymi gatunkami najlepiej rezonuje bizarro fiction – na kanwie zbliżającej się premiery „Obłędni” (choć nie tylko).

Uczestnicy: Dariusz Barczewski, Bartłomiej Dzik, Agata Francik, Kazimierz Kyrcz Jr, Kornel Mikołajczyk, Michał J. Walczak i Hubert Wojciechowski.

Prowadzenie: Aleksandra Knap.

18.00 – 18.50 Szkielet na castingu, żaba zjadająca marzenia i tańczący citroen, czyli antropomorfizacja jako sposób na osiągnięcie dziwności

Prelekcja Aleksandry Knap.

19.00 – 19.50 Ple ple ple, czyli tajemniczy konkurs z nagrodami, połączony z promocją i prezentacją drugiego, jubileuszowego bizarro zinu, plus konkurs piosenki zaangażowanej EłroWizje 2069 w wykonaniu Michała „G” Górzyny, Kazimierza „Juniora” Kyrcza i Michała „J” Walczaka z grupy T.R.E.P.

Prowadzenie, mecenat i kuratela artystyczna: Agata Francik.

20.00 – 20.30 Bizarro stand up Grzegorza Kałużnego „I żyli długo i szczęśliwie…”

Bizarro wersje baśni i fantastycznych historii.

Przewidziane rzęsiste oklaski tudzież owacje na stojąco i bisy, a także słowo zstępne Kazimierza Kyrcza Jra (albo – w przypadku niedyspozycji tegoż – losowo wybranego uczestnika conu).

20.30 – 4.00 Część nieoficjalna łamane przez poufna, do której zostaną dopuszczani jedynie posiadacze poświadczeń bezpieczeństwa na poziomie ultra tajnym.

Agata Francik

Uranos w galopie

Maciej Klimek

Agonia dnia codziennego

Maciej Klimek

Obserwator

Rozstania nadszedł czas...

ale to nie koniec naszej podróży

Dziękujemy, że dotarliście do końca tej krótkiej, lecz intensywnej jazdy przez bizarro wszechświat. Mamy nadzieję, że każde z tych opowiadań – niezależnie czy miało sto, czy dwieście słów – wbiło wam się w głowę jak ostry kolec lub rozśmieszyło do łez, albo jedno i drugie. To właśnie magia bizarro: z pozoru chaotyczne, a jednak pełne ukrytych znaczeń i emocji.

Niech ten zbiór będzie dla was zaproszeniem do dalszych eksploracji literackich odmętów, gdzie zasady się rozpływają, a wyobraźnia dostaje skrzydeł. Pamiętajcie – bizarro to nie tylko gatunek, to sposób patrzenia na świat, który nigdy nie przestaje zaskakiwać.

Do zobaczenia na kolejnych konwentach, w kolejnych zinach, gdzie słowa znowu zyskają nowe, dziwaczne życie!

paskudZin - nieregularnik Niedobrych Literek

Kolejna bizarrowa wyprawa w odmęty absurdu nadciąga tornadem sztucznych szczęk! Autorzy Niedobrych Literek tym razem wezmą na tapet tematykę starości, seniorów i wszystkiego, co z tym związane, w siódmym wydaniu Internetowego (i nie bójmy się tego słowa: hitowego!) magazynu, pod tytułem: Paskudny Senior.

Wypatrujcie premiery – oraz naboru do edycji ósmej (∞) – już wkrótce!

https://niedobreliterki.wordpress.com/paskudzin/

https://niedobreliterki.wordpress.com/aktualne-nabory/

Agata i Paweł Jackiewicz

Po słowach, czyli techniczni mają głos

Ponownie zakrzywiamy czasoprzestrzeń, wchodzimy w zakręty na ręcznym, dziubiemy w „indizajnie” i klniemy na zacinającego się „korela”. A jednak – oto jest. Zin, który wyrósł z tego chaosu i znalazł drogę do Waszych rąk. (To znaczy chyba znalazł, bo gdy piszemy te słowa, mamy przed sobą jeszcze kilka dni modlitw o przychylność już nie tyle Opatrzności, co Wielkiej Bogini Drukarni).

Drugi raz mamy przyjemność składać zina na BizarroCon – powiedzieć, że duma nas rozpiera jest zbyt wyświechtanym sloganem, ale zostawiamy na tych stronach serce, więc chyba nam wolno uderzyć w nieco górnolotne tony. Wszystkim dobrym duchom, przypadkom, snom Darka i naszej własnej nieumiejętności odpuszczania niczego jesteśmy wdzięczni za to, do jakiego miejsca w życiu nas to doprowadziło.

Ukłony należą się wszystkim Autorom i Autorkom, którzy w zaledwie stu i dwustu słowach potrafili zamknąć groteskową absurdalność tego gatunku, z całą jego pomysłowością, inteligencją i humorem.

Paweł dziękuje Agacie, Agata Pawłowi – głównie za to, żeśmy się nie pozabijali przy pawłowym „tak mi się bardziej podoba” i agatkowym „weźmy to przesuńmy”. Wspólnie zaś we dwoje dziękujemy Darkowi i Kazkowi za zaufanie (polecamy się i z góry się godzimy zrobić to znów za rok) oraz Maćkowi, który kolejny już raz naszej prośbie nie tylko nie odmówił, ale wręcz dał z siebie 300% więcej niż mieliśmy śmiałość oczekiwać (jesteś, chłopie, wielki).

Tyle, techniczni wylogowują się, a Wy bawcie się dobrze!